Ναύπλιο | Αδέσποτα: πού καταλήγουν τα χρήματα του Δήμου;

Η δημοτική αρχή του Δήμου Ναυπλιέων επανέρχεται στο θέμα των αδέσποτων. Όχι με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και απτά αποτελέσματα, αλλά με ακόμη μία «ενημέρωση» που περισσότερο θυμίζει επικοινωνιακή κίνηση, ώστε να καλλιεργείται η εικόνα ότι «κάτι γίνεται».

Όμως οι δημότες δεν ξεχνούν.
Πριν λίγους μήνες, αντί να δούμε συγκεκριμένες δομές, πρόγραμμα και συνέπεια στη διαχείριση, εμφανίστηκε αφίσα που ζητούσε από τους πολίτες να ταΐζουν τα αδέσποτα. Με άλλα λόγια, ο Δήμος —που έχει θεσμική υποχρέωση για τη φροντίδα, την περίθαλψη και την ευζωία των ζώων συντροφιάς— επέλεξε να μεταφέρει πρακτικά την ευθύνη στην κοινωνία.

Καταφύγιο: η βασική εκκρεμότητα

Ο Δήμος οφείλει να διαθέτει κατάλληλο καταφύγιο και να το λειτουργεί σωστά. Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει δημοτική δομή που να ανταποκρίνεται ουσιαστικά στις ανάγκες.

Αντί για πραγματικές υποδομές, διαπιστώνουμε ότι:

• δεν υπάρχει επαρκής χώρος φιλοξενίας,

• δεν εφαρμόζεται σταθερό και ξεκάθαρο πρόγραμμα στειρώσεων,

• δεν υπάρχει δημόσιος απολογισμός με αριθμούς (πόσες στειρώσεις, πόσες υιοθεσίες, πόσες επανεντάξεις).

Ακούγεται ότι θα παρουσιαστούν στοιχεία στις 25 Φεβρουαρίου στο Βουλευτικό. Αναμένουμε να δούμε τι ακριβώς θα ειπωθεί — εκτός αν πρόκειται για ακόμη μία εκδήλωση “βιτρίνας”, όπως εκείνη του απολογισμού Τουρισμού.

Από την ευθύνη… στο «είμαστε ευαίσθητοι»

Η έκκληση προς τους πολίτες να ταΐζουν τα αδέσποτα δεν συνιστά πολιτική αντιμετώπιση. Είναι παραδοχή ότι δεν υπάρχει επαρκής μηχανισμός.
Η φιλοζωική διάθεση της κοινωνίας είναι πολύτιμη, αλλά δεν μπορεί να υποκαθιστά τον ρόλο του Δήμου.

Μια σοβαρή πολιτική για τα αδέσποτα προϋποθέτει:

• οργανωμένες και συνεχείς στειρώσεις,

• κτηνιατρική παρακολούθηση και περίθαλψη,

• συνεργασία με πιστοποιημένες φιλοζωικές οργανώσεις,

• διαφάνεια σε αναθέσεις/συμβάσεις,

• ουσιαστικό δημόσιο έλεγχο των δαπανών.

Και επειδή μιλάμε για διαφάνεια…

Μια απλή αναζήτηση στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ δείχνει ότι γύρω από το ζήτημα των αδέσποτων κινούνται ποσά — και όχι μικρά.

Το θέμα δεν είναι αν δαπανώνται χρήματα.
Το πραγματικό ερώτημα είναι:

• πού ακριβώς διοχετεύονται,

• τι αποτέλεσμα έχουν στην πράξη,

• γιατί, παρά τις δαπάνες, η εικόνα στους δρόμους δεν βελτιώνεται αλλά επιδεινώνεται.

Η διαφάνεια δεν είναι τυπική ανάρτηση αποφάσεων. Είναι λογοδοσία με στοιχεία.

Οι πολίτες ζητούν λύσεις, όχι εικόνα

Η δημοτική αρχή δεν μπορεί να ασχολείται με τα αδέσποτα μόνο όταν χρειάζεται να παρουσιάσει “δράση”. Οι δημότες δεν είναι ούτε υποκατάστατο υπηρεσιών ούτε διακοσμητικό στοιχείο για ανακοινώσεις.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα αδέσποτα δείχνει επίπεδο οργάνωσης, πολιτισμού και διοικητικής επάρκειας.

Και ο απολογισμός δεν γίνεται σε αίθουσες. Γίνεται καθημερινά έξω: εκεί όπου τα ζώα παραμένουν εκτεθειμένα και οι πολίτες καλούνται να καλύψουν κενά που δεν τους αναλογούν.

Ίσως λοιπόν, αντί για νέες “ενημερωτικές” εκδηλώσεις, να χρειάζονται ξεκάθαρα:

• συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για το καταφύγιο,

• πλήρη και αναλυτικά στατιστικά,

• οικονομικός απολογισμός με λεπτομέρειες,

• ανεξάρτητος έλεγχος των δράσεων.

Γιατί αλλιώς δεν μιλάμε για πολιτική αντιμετώπιση.
Μιλάμε απλώς για επικοινωνία.